کوتاه

[Saint_T]

بی استخوان ترین بوده بودم
که درهزارجای تنم چوب فروکرده بودند
تا ایستادنی کثیف وخونین،
تا بند بند از هم رهیده .
ژپتوی خرفت
به خیالش مرا زنده کرده است،
هرچه هم نه راست
پینوکیو که نبوده بودم.
نیستی سزاوارترم بود.
فرشته زبانم را برید
که پدر پیرم را ناسزا نگویم.
حالا به حرمت کدام واسطه
گناه نکرده ام امرزیده شده
نمیدانم ...
من از هر چه نجات دهنده است بیزارم



...و صدایی آمد
آسمان کرنشی کرد
او دگر باره مرا نجوا کرد
بازگشتم کاسه ای بود پر از آب زلال
و درونش سیبی
که به افکار بشر می خندید
و من اینک در فکر
که چرا آدمیان می خندند...



چه کسی می گوید که گرانی اینجاست؟
دورِه ارزانیست!
چه شرافت ارزان ...
چه نجابت ارزان ...
و دروغ از همه چیز ارزان تر !
آبرو قیمت یک تکه نان ...
و چه تخفیف بزرگی خورده قیمت هر انسان !









وقتی جهان
از ریشه ی جهنم
و آدم
از عدم
و سعی
از ریشه های یأس می آید،
وقتی که یک تفاوت ساده در حرف
کفتار را
به کفتر
تبدیل میکند...
باید به بی تفاوتی واژه ها
و واژه های بی طرف
مثل نان
دل بست...
نان را از هر طرف بخوانی
نان است...



وقتی که عقيده عقده خوانده ميشود و نور چراغ در اب مهتاب تلقی،

متانت زمين زير برف يخ مي بندد،

نان از یتیم خانه میدزدیم

و میفهمیم دزد اشتباه چاپی واژه درد است...






وزمين جايي جز براي دوزخيان نبوده است
چاقو به چاقو ساييدمگردن پسر را
دعا خواندم
گريه كردم
معطل كردم
معطل كردم تا ميتوانستم معطل كردم
اما هيچ گوسفندي نيامد
هيچ گوسفندي
ومن پسرم را كشتم...

[semiramis]

شعر از کیه؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
اینجاش که میگه :وزمین جایی برای دوز....
به نظرم شاعر فقط رو این تیکه از شعرش خلاقیت داره
قبلا یه بار تو سایت گذاشتمش.